شاهکار «دستگاههای موسیقی ایران»؛ مانیفست حسین علیزاده در هفتاد و چهارمین زادروز!
شهرام صارمی، پژوهشگر و منتقد موسیقی، در سالروز تولد استاد حسین علیزاده، مجموعه «دستگاههای موسیقی ایران» را «مانیفست» این هنرمند برجسته خواند! این اثر، که به گفته صارمی «سختترین پروژه تولید شده در تاریخ موسیقی ایران» است، نگاهی نو و خلاقانه به ردیف موسیقی ایرانی دارد و برای عموم علاقهمندان قابل شنیدن است. در ادامه، بیشتر با این اثر فاخر و نظرات صارمی آشنا شوید.
به مناسبت هفتاد و چهارمین زادروز حسین علیزاده، موسیقیدان و آهنگساز برجسته کشورمان، شهرام صارمی با انتشار یادداشتی، ضمن تبریک این روز فرخنده، به بررسی و تحلیل مجموعه «دستگاههای موسیقی ایران به روایت حسین علیزاده» پرداخت.
صارمی در بخشی از این یادداشت با اشاره به استقلال و دغدغهمندی علیزاده در طول سالهای فعالیت هنریاش، او را هنرمندی تاثیرگذار و جریانساز معرفی کرد: «حسین علیزاده در سالهای پر افتخار زندگی هنری خود برای موسیقی ایران شان و ارزشی والا آفرید. او در تمامی این سالها ضمن رعایت استقلال و عدم وابستگی خود به هیچ یک از نهادهای دولتی یا هنری وابسته به دولت، فعالیتهای ارزشمند و ماندگار خود را با همت والا و اعتقاد راسخ خود به ثمر رسانده است.»
به گفته این منتقد موسیقی، آثار علیزاده هم سادگی و بیپیرایگی موسیقی را در خود دارد و هم پیچیدگیهای فلسفی و رمزآلود. او «مجموعه دستگاههای موسیقی ایران» را «سختترین پروژه تولید شده در تاریخ موسیقی ایران» میداند و معتقد است که این اثر، «مانیفست» حسین علیزاده است.
این مجموعه صوتی شامل ۱۷ جلد کتاب و ۱۳ لوح فشرده (در مجموع ۳۰۲ قطعه) است که در سال ۱۴۰۳ به پایان رسید. تولید این اثر از سال ۱۳۹۸ و در شرایطی دشوار آغاز شد و با عشق، اعتقاد و پشتکار علیزاده به ثمر نشست. هر یک از دستگاهها و آوازها شامل قطعات فرم پیشدرآمد، تصنیف، چهارمضراب، رنگ و همچنین ردیفهای حسین علیزاده است.
یکی از ویژگیهای برجسته این مجموعه، اشعار اختصاصی آن است که توسط سیروس جمالی، شاعر و موسیقیدان، سروده شده است. این اشعار ناب و پر احساس، برای هر گوشه با اشاره به نام آن سروده شدهاند.
صارمی در ادامه به ویژگیهای دیگر این مجموعه اشاره میکند:
اجرای گروهی قطعات با حضور حدود ۴۵ هنرمند
رویکردی خلاقانه به ردیف موسیقی ایران با قابلیت شنیداری برای عموم
«پیش از این رویکرد به ردیف و نمونه های ضبط شده موجود فقط و فقط جنبه آموزشی برای فراگیران موسیقی (به عنوان منبع درسی) داشته است و قابلیت شنیداری برای عموم علاقه مندان و شنوندگان موسیقی را نداشته است.»
صارمی در پایان یادداشت خود، زادروز حسین علیزاده را تبریک گفت و برای او آرزوی سلامتی و موفقیت کرد.
به نظر شما، چه ویژگی دیگری «دستگاههای موسیقی ایران» را به اثری ماندگار تبدیل کرده است؟ آیا این مجموعه توانسته است پلی بین موسیقی آکادمیک و عامه مردم ایجاد کند؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.
