بررسیهای انجام شده و جدول منتشر شده نشان میدهد که تالار وحدت به عنوان قلب تپنده جشنواره، در سه روز نخست تنها میزبان یک اجرا از «ارکستر صدا و سیما» است و خبری از ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر موسیقی ملی ایران نیست. همچنین غیبت چهرههای نامآشنا و پای ثابت جشنواره همچون سالار عقیلی، محمد معتمدی و پرواز همای، بیش از هر زمان دیگری به چشم میآید. نکته عجیبتر اینکه هیچ سامانهای برای بلیتفروشی معرفی نشده و ظاهراً تمامی اجراها رایگان خواهد بود تا شاید صندلیهای خالی سالنها پر شود.
در جدول اجراهای روزهای ۲۰ و ۲۱ بهمنماه ۱۴۰۴، نامهایی همچون علی اصحابی و مرتضی اشرفی در سالن اریکه ایرانیان و گروههای کمتر شناختهشدهای مانند «هیزان» و «مستاگ پهره» در برج آزادی و خانه موسیقی به چشم میخورند، اما دریغ از یک بروشور معرفی برای این گروهها. این جشنواره در شرایطی کلید خورده که هیچ نشست خبری برای آن برگزار نشد و با وجود حوادث تلخ دیماه و جانباختن هموطنان، مسئولان فرهنگی حتی حاضر نشدند نام «جشنواره» را به «رویداد» تغییر دهند؛ اقدامی که پیشتر در جشنواره موسیقی نواحی و پس از حادثه بندرعباس سابقه داشت.
به نظر شما برگزاری جشنوارهای بدون حضور بزرگان موسیقی و بلیتفروشی، چه اعتباری برای هنر کشور خواهد داشت؟
